Luisteren naar je gevoel

 
02 jun 2015, by Karin in Psychologie, relaties

Het is toch echt waar wat ze zeggen, wat je aandacht geeft groeit. Dit geldt eigenlijk voor alles, maar er is één belangrijke uitzondering. Deze is zo belangrijk dat ik er graag even wat langer bij stil wil blijven staan en graag mijn persoonlijke ervaring op dit gebied met jullie deel.

Ergens diep van binnen zat bij mij nog oud zeer dat verwerkt moest worden. Oud zeer was toentertijd nou niet bepaald hoe ik het zag of voelde. Sterker nog, als het bij tijd en wijlen aan de oppervlakte kwam, deed ik erg mijn best het weer terug te drukken naar een plek waar ik er geen last van had. Daar sudderde het rustig verder en zo heel af en toe werd de deksel een klein beetje van de pan gehaald. Door een herinnering, een confrontatie, een tv programma, een geur, een geluid, het kon echt van alles zijn. Maar ik was een kei in de deksel weer op de pan te doen. Die pan was door de jaren heen echter een soort snelkookpan geworden die steeds meer onder druk kwam te staan. Hiermee nam de noodzaak om harder op de deksel te drukken toe. Tot er een moment kwam, daar kon je op wachten, dat de druk niet meer te houden was. Dat moment was voor mij het verliezen van een bijzondere en voor mij hele belangrijke vriendschap.

Ondanks dat ik al maanden het gevoel had dat er in de vriendschap iets was veranderd, deed ik net alsof dat knagende gevoel niet bestond. Langzaam glipte deze vriendschap tussen mijn vingers weg en uit alle macht probeerde ik het wanhopige gevoel te vermijden. Niks aan de hand, altijd lachen met mij, overal grapjes over maken. Dit was de persoon die ik wilde zijn, de persoon die iedereen zo leuk vond en die zo geliefd was. Althans dat dacht ik, maar dat bleek dus helemaal niet het geval te zijn. De deksel vloog van de pan en alles wat ooit onderdrukt was kwam eruit. Het was gewoon niet meer te stoppen en ik raakte letterlijk in paniek. Wist van gekkigheid niet meer wat te doen. Het greep mij naar de keel en ik kon niet meer ademen. Met tintelingen door mijn hele lichaam, benauwdheid en verminderde kracht in mijn ledematen ging ik schoorvoetend naar de huisarts. Diagnose, hyperventilatie veroorzaakt door stress. Remedie, psycholoog.

En daar zat ik dan. In de weerstand, want kwetsbaar zijn was wel het laatste dat ik wilde zijn. Mijn ratio draaide overuren en probeerde uit alle macht de pijn, het verdriet, de angst en boosheid op zijn gebruikelijke manier te verdringen. Maar Sybren, mijn massagetherapeut, leek geen interesse te hebben in mijn ratio. Zodra ik begon over mijn gedachtes, begon hij te vragen naar de fysieke gewaarwordingen die ik in mijn lichaam ervoer. Zo leerde hij mij te luisteren naar mijn gevoel. Laat één ding duidelijk zijn, gevoel is iets anders dan een emotie. Gevoel is datgene wat je daadwerkelijk voelt in je lichaam. Je kent dat wel, de brok in je keel, de last op je schouders, de knoop in je maag. Maar ook de vlinders in je buik. Bij al deze gevoelens hoort een emotie en die zegt wat over jouw gemoedstoestand. Nu willen de meesten van ons zich liever goed voelen, blij en gelukkig en dat is de reden dat wij de neiging hebben niet te luisteren naar die brok, die knoop of die last. En dat zouden wij beter wel kunnen doen. Simpelweg omdat het er is en het niet weggaat door het bestaan ervan te negeren. Het zal steeds harder van zich laten horen, want dat is wat het wil, het wil gehoord worden. En dat brengt mij bij de belangrijke uitzondering op de regel, “wat je aandacht geeft groeit”.

Het tegenovergestelde gebeurt namelijk bij gevoelens die horen bij deze ‘negatieve’ emoties. Het wonderlijke is dat door de aandacht te richten op de lichamelijke gevoelens die horen bij bijvoorbeeld angst of wanhoop, de emotie aan kracht verliest. Natuurlijk zal het in eerste instantie meer ervaren worden, je bent je er immers bewust van. Maar het is juist deze bewustwording die ervoor zorgt dat je kunt gaan luisteren naar wat je lichaam je te vertellen heeft. Vervolgens kun je het letterlijk een stem geven. Je hebt dat vast weleens meegemaakt. Na dagenlang piekeren vertel je toch tegen een vriendin dat je gekwetst bent omdat zij steeds haar afspraken afzegt. Stap je toch naar je leidinggevende om aan te geven dat de werkdruk te hoog is. In plaats van angst voor de consequenties, voel je opluchting. De last is van je schouders, je hebt letterlijk je hart gelucht.

Dat een stem geven is moeilijk, dat vereist dat je je kwetsbaar opstelt. Doodeng, weet ik uit ervaring. Toch raad ik het je aan dit te doen, het zal jouw leven een stuk aangenamer maken.

lieveheersbeest druppel1

Laat je reactie achter

Ik vind het leuk als je laat weten hoe jij erover denkt.